Bir Kent Bir Düğün

Tags | düğün, fotoğraf, Gelin Takip, Safranbolu

Bir kaç hafta önce Safranbolu’da çekimdeydim.

Yine fotoğrafçılığı meslek olarak yapmak isteyen fakat şartlar nedeniyle yapamayan bir çok kişinin sesini duyar gibiyim.

Evet bu meslek çok zevkli!

Ve Evet bu meslek sayesinde görmek istediğim fakat göremediğim bir çok yeri keşfediyorum; Faklı farklı bir çok hayat tanıyorum..

Fakat bu meslek sayesinde özellikle yaz ayları siz bronz tenlerinizle plaj keyfi yaparken ben güneşin etkisiyle tshirtümün tenimde bıraktığı izlerlerle yetiniyorum

Safranbolu nasıl bir yer diyenlere kısa kısa notlar tuttum aklımın bir köşesinde..

Bir kaç fotoğrafı sadece kendim için ve de sizlerle paylaşmak için çektim.

Ve harika insanlar tanıdım yine..

İstanbul’dan gidişi kesinlikle ve de kesinlikle arabayla yapılması gerektiğini düşündüğüm bir yolculuk sonunda 3 Temmuz sabahı Safranbolu’ya vardık. ( vardık diyorum. çünkü bu macera aslında iki kişilik )

Daha ilk adımda güler yüzlü küçük kent insanlarından biri karşıladı bizi. Sarı taksisiyle sabahın 6 sında kısa bir şehir tanıtımıyla otele bıraktı.

Kaldığımız otel anlatmakla bitmez bana kalırsa. Bunu diyeceğimi bildiğim ve de daha sonra pişman olmamak için hemen cep telefonumla bir kaç ayrıntıyı kaydettim.

Safranbolunun en bilinen otellerinden biri Cincihan zamanında gerçek bir han olarak varlığını sürdürüyormuş. Küçücük oda kapıları koca koca odalara açılan serin mi serin temiz mi temiz bir yer.

Bir saatlik dinlenme- uyku ve akabinde otelde yaptığımız güzel kahvaltı sonrası gelme amacımızın tatil değil iş olduğunu da hatırlayarak ( oradaki atmosferde buna adapte olmak cidden zordu ) yola koyulduk.

Düğün sahibi Burcu ve Özgür ulaşmak için en az onlar kadar tatlı ve içten arkadaşları Seren ve Tanzel bize eşlik etti.

Burcu, Namıdeğer gelin hanım; ve ailesi bizleri geniş bahçeli evlerinin kapısında karşıladı. Aylar önce telefonda konuştuğum sıcacık sesiyle ve de teyzesinin düğüne özel yaptığı enfes baklavalarla karşıladı bizi

Sonrasında Burcuyla ben Karabük’e kaföre; Sevgili Asistanım Özgür’ de adaşı Özgür’ün (damat bey) evine…

Saçlar, makyajlar yapıldı. Kadın kadına kuaförde kahveler içildi. Damadın bizi kuaförden alışıyla gelin evine gelinlik giyme merasimine geçildi.

Gelinlik giyip dualar okunduktan sonra davulun sesi duyuldu.Vakit kız alma vaktiydi.. Yaşlar döküldü tebrikler edildi dilekler dilendi ve en nihayetinde dualarla öpücüklerle uğurlandı Burcu ve Özgür..

Kız evinden sonra sıra Kayınvalidenin evindeki törene geldi. Yine davullar zurnalar.. Harika anne yemekleri..Hoş sohbetler.. “Kızımız hoşgelmiş” le başlayan cümleler.. Güler yüzler..

Düğüne bir saat kala  gelinle damadı kaçırıp Safranbolu’nun belirlediğimiz bir kaç yerinde, yine beklenmedik şekilde Gelin-Damat fotoğrafları çektik. Hem çektik hem eğlendik. Burada da bu yapılır mı dedirttik. Uçmayan balonlara uçan etki yarattık. Yatağın üzerinde saç gelinlik bozulur mu kaygısını unutup zıpzıp zıpladık.. ve oldu olacak bir de tavla oynadık…

Kendimizi kaptırmışken ve belkide güneşi batırana kadar devam edebilecek kadar çok eğlenirken saatin nikah saati olduğunu farkederek uçan süpürgemize atlayıp otelin yolunu tuttuk.

Nikah anı geldiğinde ve birbirlerine bakararak evet dediklerinde ben de onlar kadar  heyecanlıydım. Tüm gün her detayına şahit olduğum;  hazırlığın, emeğin ilk cümlesi; telaşı huzura çeviren ilk güzel sözüydü bu. “evet”!!!

Sonrasında tebrikler, özenle hazırlanan bir organizasyon, nikah sonrası kesilen pasta, havai fişek şovu.. Tüm gece süren doya doya eğlenen mutlu bir aile..

Ve gece sonunda hızını alamayıp oynayan bir fotoğrafçı…

Birbirimize o kadar alıştık ki ben oynarken, Onlar da gün boyu çektiğimiz fotograflara alıştıkları için kendi kompozisyonlarını kendileri yarattıkları fotografları çektirirken yabancılık çekmedik. (bkz : siyah beyaz fotolar… çiçek savaşı + 10. yılını dolduran çifti anlattıkları kareleri )

***

Ertesi gün dinlenmiş ve huzurlu bir şekilde uyandık. Mis gibi bir havada kahvaltı, kısa bir Safranbolu turu sonrası, ağzımızda meşhur tatlıları Zerde’nin tadı; yüzümüzde sıcacık bir gülümsemeyle ayrıldık.

Bambaşka bir kent başka başka hayatlar tanıdık.

Bir Kent ve Bir düğün..

Tüm olup biten buydu aslında…

•